Eerbetoon aan onze rivieren

Uitvoeren van waterrituelen is voor natuurvolkeren heel gewoon. Niet alleen langs de Amazone, maar over de hele wereld eren inheemse volkeren de rivieren en waterbronnen waar ze naast wonen en water van afnemen.

Via waterceremonies tonen ze hun dankbaarheid en respect voor het water. Soms via gebed of zang, soms door natuurlijke offerandes aan het water. Een ander ritueel dat ze gebruiken is het langs de oevers pelgrimeren naar de bron, hetgeen gepaard gaat met offers onderweg. Soms wordt er gebruikgemaakt van kristallen.

Als er water uit een waterbron wordt genomen, vragen ze de rivier van tevoren of dit mag. Zo ja, wordt de riviergeest bedankt. Hoe respectvol allemaal!

In de voetsporen van de inheemse bevolking aan de Amazone volg ik net als zij, in ieder geval één keer per jaar, de rivier tot aan haar bron. De bron alsbegin van het nieuwe leven. De liefde en dankbaarheid voor het water, waarbij ik de gewoonte heb om het water, de rivier, te eren en te bedanken met een sjamanistisch ritueel.

De bronnen van rivieren laten zich niet gemakkelijk vinden. Gelegen op vergeten plekken in het groen en vaak in de middle of nowhere. Daar waar weinig toeristen zijn. Stil en verborgen in de vergetelheid. Als een onbereikbare minnaar. Zich schuilhoudend om haar werk te kunnen doen.

Het volgen van de rivier naar de bron brengt mij direct weer in een innerlijk proces en maakt me weer bewust van mijn eigen bron.

Daar bij de bron is alles nog zuiver, zonder invloeden van buitenaf. En daar stond ik dan. Aan de bron van de Dommel, aan de Rhône, de Maas (la Meuse), de Nahe, de Schelde (l’Escaut), de prachtige bron van de Somme, de Tarn, de Oude IJssel, de Bocholter Aa, de bron van Oda, the source of the river Thames bij Kemble.

---